Een impressie van 70 jaar Crescendo

Het was 1953 toen ons koor ontstond uit de buurtvereniging ‘Eendracht Maakt Macht’ die  processies mee organiseerde. Al gauw daarna werd door een aantal leden besloten om ‘iets met zingen’ te doen. Mannenstemmen verenigden zich en Crescendo was geboren. Eugéne Daemen werd  de eerste voorzitter. Met Kerstmis liedjes brengen op straat was nog pure nostalgie. Sindsdien passeren vele bekende verenigingsmensen, die hun steentje hebben bijgedragen aan het met passie uitdragen van concerten en revues. Vrij snel kwamen vrouwen het koor versterken.  Jaren later ontstond  kinderkoor AmKiKo waarbij ook Jean van Kan aan de wieg stond.  Het heuglijk feit dat we in 2013 ons 60 jarig jubileum mochten vieren bewijst dat we een hecht vriendenkoor zijn dat alle stormen in de zangersbranche heeft doorstaan.  In de jaren 70 werd ik door een vriendin meegesleept naar het koor dat toen onder leiding van Jos Moerdijk stond die ons Bruchner, Mozart, Schubert bijbracht. Ik liet mij meesleuren in een wonderlijke maar mij vreemde wereld. De klassiek geschoolde dirigenten van toen brachten ons een leerschool van vele soorten muziek bij. Ik herinner mij klassieke liedjes als de Floh, Er was een Wuf die Spon, Katootje en zelfs later onder Jan Ezendam het Stabat Mater dat zeer succesvol was.
In een tijdspanne van 40 jaar dat ik meezong en zing, had ons koor tussen de 50 en 70 leden.
Ik, die als eenling de muziek met de paplepel ingegoten heeft gekregen, wist niet goed of klassieke muziek wel echt bij mij paste. Maar vooruitgang en verandering van repertoire houd je niet tegen. Natuurlijk moesten wij als koor mee met de tijd en ons bijschuren, zelfs bijscholen denk ik met een onderbuikgevoel.
Naarmate we steeds wisseling van de wacht kregen, wat dirigenten betreft  heb ik al een stuk of 5, 7 overleefd,  zongen we ook lichtere, populaire muziek. Toehoorders vragen er ook om, liedjes om mee te zingen en te deinen. Met enig verloop binnen ons koor, bijvoorbeeld door ziekten en overlijden, raakte ons koor uitgedund. We moeten oppassen dat ook de eigenheid van Crescendo blijft. Populair is fijn zingen maar je wilt je als koor ook onderscheiden.
In Wenen traden we bijvoorbeeld nog op in uniform; zongen we nog in een pastel getinte bloes die een groot gedeelte van de vrouwen verafschuwden. Wenen stond in de jaren 90 op ons verlanglijstje. De violen, de passie, het graf van Mozart, de Mozartkuglen, dit alles dronken we met een gretige blik op. Het was een fijne ervaring die ons ook een gevoel van verbondenheid gaf. Ook de passie die we sterk voelden en waar ons hart naar toe ging is gebleven: het zingen!
We hebben Hasselt (later) gehad waar wij heerlijk abdijbier proefden. Een museum bezichtigd waar dode dieren alsof het een soort paradijsvogels waren, op een houten tafel lagen. Zagen hoe de jacht van toen onverbrekelijk verbonden leek met dit tafereel. De kerk waar wij zongen echode een galm van erkentelijkheid en dankbaarheid uit. Mensen hielden ons aan en een Poolse priester vertelde ons met tranen in zijn ogen hoe het wiegenlied Lullajze Jesuniu  hem aan zijn hart hing.
Krefeld in Duitsland hebben we beleefd als een leuke uitwisseling met het koor aldaar. Hartelijke ontvangst en het samen zingen was pure gezelligheid voor ons.  Deutsche  eigen gemaakte kuchen eten; het was allemaal heerlijk en we moeten inderdaad weer eens onze Oosterburen uitnodigen.
Ik kan mij Jos Eggen herinneren omdat hij ontzettend gedreven was. Het kleine dirigentje bracht voor het eerst ook de populaire liedjes op ‘de markt’.  Hij vond het dialect zingen heel leuk ook omdat hij in zijn eigen dorp eens een carnavalskraker heeft geschreven. Hij was er heel goed in om muzikale eenheid van binnen ons koor te verkrijgen. Hij stak ons aan met een enorme boost energie. Zo zie je dat ook moderne liedjes in harmonie gezongen kunnen worden. Een kleine Napoleon die alle neuzen de zelfde kant op kreeg. Een vingertje naar boven steken, springend op de bok was genoeg. Van iedere dirigent hebben wij geleerd of het nu klassieke of populaire liedjes waren, het heeft ons gebracht waar we nu al staan. 70 jaar onlosmakelijk verbonden met de dorpsgemeente en maatschappij.
Het Toon Hermans concert in 2019 was het volgende hoogtepunt waar we lang op hebben gewacht. Het losjes dirigeren van Harrie komt ons goed van pas, het strakke is eruit. Hij speelt goed in op het theatrale van het koor. ‘Breng ook ECHT wat je zingt’ is vaak te horen.  Muziek is emotie en in volle waarheid ben ik het daar grondig mee eens. Helaas gooide juffrouw Corona daarna 2 jaar roet in het eten. Maar we kwamen terug en vol eensgezindheid.
Mariëlle, onze vaste pianiste en repetitor die ons zoveel jaren al begeleidt en het overneemt als Harrie even niet kan, is onze vasthoudende begeleider. Het elkaar kennen van haver tot gort geeft vertrouwelijkheid. Het plezier in zingen is mij nooit afgenomen. Elk nootje dient rechtgetrokken wil het niet lukken, maar mijn lijf en leden varen er wel bij. Ik hoop dat aspirant-zangers ons in de toekomst willen komen versterken. Wees vooral welkom aan iedereen die wil zingen in een gezellig koor en zich verbonden wil voelen want wij gaan gewoon door. OOK NA 70 JAAR.

70 jaar gemengde zangvereniging Crescendo

door Dick Loth
1953
De buurtvereniging “Eendracht maakt macht” uit de Kloosterstraat, nu Longinastraat, was overal bekend vanwege de prachtige bloemtapijten die ze maakten voor de processie. Het is november 1953 als een aantal mannen van deze vereniging besluit om ook iets aan zingen te gaan doen, de stem is immers het goedkoopste instrument, om zo feestelijkheden op te luisteren en dan met name de kerstnacht van 1953. Oprichters waren Eugène Daemen, hij werd de eerste voorzitter, verder Rie Limpens, Felix Savelkoul, Tony Hentzepeper, Pierre Lousberg en Funs Dolmans. Dirigent was de koster tevens organist dhr. André Lardinois uit Amby. Er werd een schriftelijke vergunning verleend. Het zingen bevalt heel goed en zo is Crescendo geboren, eerst nog als mannenkoor, maar al vrij snel gemengd. Er zijn in de loop der jaren heel wat succesvolle concerten geweest en ook over de interesse om mee te zingen in ons koor was er niets te klagen.
Voor een uitgebreider verhaal kunt u ook eens op deze website kijken onder geschiedenis of op Amiepedia onder muziek.
2013, 60 jaar Crescendo.
Een groot opgezet jubileum met receptie en feestavond. Er is een mis en een concert met het thema “wereldmuziek”, er werken diverse muziekgroepen en solisten aan mee. Ons koor telt dan rond de 50 leden. In de jubileumgids komen diverse leden aan het woord die het goed naar hun zin hebben in ons koor.
Ik kom in het archief ook Ria Slangen tegen, ze is lid sinds 1954, ze was toen 17 jaar. Ook zat ze 42 jaar in het bestuur. Zoiets verdient een lintje! Ze bewaart mooie herinneringen aan de tijd van de revues en operettes.
Het meest recente concert was op 13 oktober 2019, een bijzonder najaarsconcert met projectzangers en sponsoring voor het Toon Hermans Huis in Maastricht. Een mooi concert met Nederlandstalige liedjes. Tot nu toe het laatste grote concert; de corona slaat toe!
2023
En nu in 2023 70 jaar Crescendo! Het is nog steeds fijn zingen. De muziekkeuze van Harrie en de muziekcommissie is zeer divers: wereldmuziek, musicals, popliedjes, Nederlandstalig en dialect. Al bladerend door het archief kom ik erachter dat het koor door de jaren heen altijd behoorlijk actief is geweest. Veel concerten met de nodige contacten met andere koren en solisten en natuurlijk feestavonden voor onderling contact. Hoe zal het in de toekomst gaan?
Waar staan wij nu, in een tijd dat de interesse voor koorzang behoorlijk aan het dalen is?
Toekomst
Bij het 60-jarig jubileum in 2013 telde het koor 49 leden. In 2003 bij het 50-jarig jubileum, had het koor maar liefst 70 leden. Het ledental is nu in 2023 behoorlijk gezakt, helaas, naar zo’n 24. Het is een schrale troost dat veel zangkoren en andere verenigingen met dit probleem kampen. Hoewel er ook nog koren zijn die zich onderscheiden en wel leden trekken. Waar komt dat door? Zingen is zo fijn en dan vooral in zo’n gezellige club als Crescendo. Stoppen? Nee dat is geen optie, wij gaan door en dan liever driestemmig dan helemaal niets meer. Wij denken na over een toekomstvisie, die is er nu nog niet; je moet als koor een beetje opvallen om de interesse te wekken bij aspirant leden.  De sfeer heeft er bij ons gelukkig niet onder te lijden, het blijft gezellig.